Κυριακή, Ιουνίου 08, 2008

ΚΑΛΑ ΒΡΥΑ ΙΙ (Πεταουνάτι Ζιγκονέλα - καταγραφή και αναστατική εκτέλεση)

Συνήθως λίγοι κλικάρουν σε λινκ. Αναδημοσιεύω προχθεσινά:

Την Αγγέλισκα τη γνώρισα το 1982 στο Σανέρμο, ένα σχεδόν ερειπωμένο και εγκαταλελειμμένο χωριό της Μάγνα Γκρέτσια. Ήταν μια χαριτωμένη ροδοκόκκινη γριούλα, παχουλή και κοντούλα. Το ‘τσουζε και με το παραπάνω. Έπινε γκράπα που έφτιαχνε η ίδια από μουσμουλοκούκουτσα. Είχε χηρέψει πριν καμιά 25αριά χρόνια και καμάρωνε δείχνοντας τη φωτογραφία του συχωρεμένου: «Ιο σόνο φελίτσια, έκουσα μόνο φοτοκραφία», έλεγε και γέλαγε σαρκαστικά. Μου τραγούδησε αυτό το τραγουδάκι και σημείωσα τα λόγια καθώς και τη μελωδία στο πεντάγραμμο. Δυστυχώς, το πεντάγραμμο το έχασα. Ίσως, αν η τύχη το φέρει και διαβάσει η Ρ.Κ. το ποστ μου αυτό, θα μπορούσε να παρακάμψει τα όσα άχαρα συνέβησαν μεταξύ μας και να μου στείλει την κασέτα της ηχογράφησης που από πείσμα τελικά είχε κρατήσει παρόλο που, υπό άλλες βεβαίως συνθήκες, είχε υποσχεθεί να μου χαρίσει – είμαι σίγουρος ότι θυμάται την διεύθυνσή μου…. 

Το τραγούδι της Αγγέλισκα:
Άντρα μου σπέρι κάτιο ρένο
πεταουνάτι ζιγκονέλα.
Το κάρο μου να πριπεράτι
α λα μουντάνα πεζαόλα.

Άντρα μου λέι τζίντζιρελα
ε στόλο τάτι τα τσαγκία.
Ιλ μόντου μόρου τιμου κάνι
ε παρά με παραμιτία.

Άντρα μου άλοκα κε όνι
όλα τέλον τα κορταμένο,
μένα ντε σόλο τιμορία
περ λα σκιάντι ε κιτόνο.


Ελεύθερη απόδοση:
Ο άντρας μου ελπίζει σε κάποιο θαύμα:
μια μικρούλα ευκίνητη.
Την καρδιά μου θα προετοιμάσει
να εξοριστεί στις ερημιές.

Ο άντρας μου μαζεύει ασπροκίτρινα ανθάκια
και μ’ αυτά στολίζει τα παπούτσια του.
Ξέρω τι κάνει όλη μέρα πίσω απ’ την πλάτη μου
και μετά ζητάει να τον παρηγορήσω.

Ο άντρας μου τα κατοικίδια ζώα και τα γαϊδούρια
τα θέλει όλα να ‘ναι χορτασμένα,
ενώ εμένα αποκλειστικά με δέρνει
με αφορμή το καπέλο του και το παλτό του.


Η Ρ.Κ. μου έστειλε την κασέτα. Την ευχαριστώ και δεν πρόκειται να την απασχολήσω ξανά.

Σανέρμο, 8 Αυγούστου 1982, Αιμιλιανού του ομολογητού.
Αγγέλισκα Καμαρόνο, τραγούδι: ΠΕΤΑΟΥΝΑΤΙ ΖΙΓΚΟΝΕΛΑ, καταγραφή Ρ.Κ.



Αναστατική εκτέλεση, σήμερα το μεσημέρι. Παίζει το συγκρότημα Γκαριττάνο, τραγουδά ο Μπερεκέτης



5 σχόλια:

γεράσιμος μπερεκέτης είπε...

Μην πεις λέξη για τα "Τραγούδια της Ζυλδαβίας", Κουκουζέλη. Σχέση υπάρχει, αλλά μακρινή (και βεβαίως ιδιαιτέρως κοντινή).

kukuzelis είπε...

Μου έχει λείψει το φύσημα της κασέτας. Σαν μελτεμάκι καλοκαιρινό μου φάνηκε.

Ανώνυμος είπε...

Φιλτατε μπλογκατορα
εξαιρετικη η επεξεργασια του υλικου..και το συγκροτημα Γκαριττανο πιστο στο υφος και την ατμοσφαιρα οπως παντα..αλλα η μαγεια που ασκει το αυθεντικο ειναι ανυπερβλητη..φωναρα η γιαγια..

Με φιλικους χαιρετισμους
Τινα Σημαινη

Υ.Γ. Οσο για την Ρ.Κ., ειμαι σε θεση να γνωριζω οτι ο μονος λογος που δεν σας ειχε στειλει νωριτερα την κασετα ηταν η ελπιδα μιας τελευταιας συναντησης..

hamarn papeerte είπε...

Συγκινητική η γιαγιούλα. Πόσων χρονών είναι τώρα; Έχεις καμιά φωτογραφία της; Αν έχεις δημοσίευσέ την.

γεράσιμος μπερεκέτης είπε...

Papeerte, πόσες φορές σου έχω πει ότι δεν είναι ευγενικό να ρωτάς την ηλικία μιας κυρίας;

Φωτογραφία της έχει η Ρ.Κ. - αλλά πάλι θέλεις να με μπλέξεις και να με φέρεις σε αμηχανία;

οι παχουλές αναρτήσεις (όσο τις διαβάζετε τόσο παχαίνουν)