Πέμπτη, Μαΐου 29, 2008

Το δημοτικό τραγούδι του χωριού μας


και ο νέος ανώνυμος δημιουργός του
στον Sraosha, ότι πολύ ηγάπησε......

Η ύπαρξη διαδικτυακών κοινοτήτων είναι ένα γεγονός για την ώρα μη επαρκώς προσδιορισμένο και κατά κάποιο τρόπο άδηλον και σε μας τους Ιντερνέτους. Μία κοινότητα μέχρι τώρα ξέραμε ότι θέλει ανθρώπους, τόπους, κτίσματα ή τσαντίρια, γλώσσα και χρόνους –κοινά βιώματα και ταξιδευτές πραματευτάδες. Στην εποχή την παλιά αυτά. Τώρα πια οι τόποι και τα κτίσματα μπορούν να είναι καλώδια και κυκλώματα. Τα κοινά βιώματα παίρνουν την μορφή database που καταγράφεται σε ποστ και κόμεντς. Όσο και αυτό να μοιάζει ελλειπτικό αν το καλοεξετάσεις θα δεις ότι είναι προβολή αρχαίων επικοινωνιακών δράσεων που λάμβαναν χώραν στις παλαιού τύπου κοινότητες -κτίσματα. Πάντα υπήρχε το «τα εν οίκω μη εν δήμω» αλλά και το «ο κόσμος τόχει τούμπανο κι εγώ κρυφό καμάρι». Ακόμα και άτυπα δημοτολόγια έχουμε με την μορφή μιας στήλης με δεσμούς (links) που παραπέμπουν στα μπλογκς φίλων, συμπαθειών κλπ. Βέβαια η βαθεία και απρόσωπη οργάνωση ανήκει στους providers όπως οtenet και στις μηχανές αναζήτησης όπως το Google. Ο διαχειριστής μας είναι ο Bloger. Τα «σπίτια» μας ουσιαστικά τα έχουμε με νοίκι- κάθε τόσο τα ανακαινίζουμε/αναβαθμίζουμε, μετακομίζουμε σε καλύτερο και πιο άνετο διαμέρισμα με μεγαλύτερες αποθήκες και γκαράζ και κάθε λίγο και λιγάκι δίνουμε στον κύριo Μπίλ το κατιτίς μας για να αποκτήσουμε καλύτερη θέα (από τα 95 στα 98 από τα 98 στα 98SE – όσοι γλίτωσαν τα Me τυχεροί, μετά 2000, XP, “SVista” εξ όσων ακούω και δεν τα βάζω με τίποτα … και «έχει ….ο Γκέητζ»). Ε, και λοιπόν; άσχημα περνούσανε στην εποχή της Ρωμαϊκής ή της Βυζαντινής ή της Οθωμανικής αυτοκρατορίας;
Και για να επανέλθω στα χωριά μας, και γιατρούς έχουμε («τι να κάνω γιατρέ μου; συνέχεια μου κολλάει…..») και πρώτες βοήθειες και μανάβικα και μαγεριά ωραία και χωράφια και βρύσες και κουτσομπόλες γρηές και όμορφες κοπέλες τζάνεμ και πολλούς ακαδημαϊκούς και βάρδους και ζωγράφους και πεταλωτήδες – όλοι μας να χαιρόμαστε την προοπτική μιας αναβάπτισης.
Και τώρα στο ζουμί: χωριά έχουμε, δήμους έχουμε, δημοτικό τραγούδι έχουμε;
Ναι. Το δημώδες άσμα του papeerte είναι το δημοτικό τραγούδι του δικού μας μικρού χωριού από προχτές έως μεθαύριο. Όλη η παρέα το τραγουδίσαμε - τα διαδικτυακά χείλη είναι μάτια, η συγχρονία εγκιβωτίζεται σε μορφή bytes. Έχει δημιουργό εν πολλοίς άγνωστο – σχεδόν ανώνυμο, φορείς –εμάς που ασχοληθήκαμε, γλώσσα-και μάλιστα ιδιωματικότατη, μουσική-νάναι καλά ο Bartok και το Wavelab και η όρεξη για παιχνίδια, (virtual?) ιστορία, μυθολογία, λαογραφία, και πολλούς ….. μελετητές. Τι του λείπει σε σχέση με το «Τι έχουν της Μάνης τα βουνά και στέκουν βουρκωμένα» από απόψεως πλαισίων γενέσεως, υπάρξεως και γνησιότητας;

21 σχόλια:

Xilaren είπε...

:)

Γεώργιος Χοιροβοσκός είπε...

Tου λείπει σίγουρα η κοινή ζωή
και οι κοινές εμπειρίες οι οποίες θα δημιουργούσαν την κοινότητα.

Με το να γράφει ο Πετεφρής πώς είδε την παραλία και δάκρυσε προσπαθώντας να με κάνει να αισθανθώ "σαν νά", προσωπικά για μένα είναι ένας δοκητισμός, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει και να συνεπάγεται.

Άλλο πράμα η πλατεία του χωριού όπου 300 άνθρωποι μαζί (με τα στραβά τους και τα καλά τους) τραγουδούσανε «Τι έχουν της Μάνης τα βουνά και στέκουν βουρκωμένα» κοιτώντας ο ένας τον άλλο και τα βουνά της Μάνης όλοι μαζί, κι άλλο η πλατεία του μπλογκοχωριού όπου κοιτάμε οθόνες διαφυλάσσοντας την ατομικοτητά μας.

Ας μην βιαστεί κανένας/καμμία να θεωρήσει πώς τοποθετούμαι αρνητικά, απλά μ' ενδιαφέρει το ζήτημα και θάθελα ν' ακούσω την γνώμη απο σάς εδώ!

Alberich είπε...

Υπάρχουν κάποιες "κοινές κατ' ιδίαν εμπειρίες" (π.χ. η ανάγνωση του ανάτυπου από το πάλι στα τέλη της δεκαετίας του 70).Το "κατ' ιδίαν" δεν το χαλάει και πολύ αν σκεφτείς ότι το παρόν από το παρελθόν το χωρίζει μια στιγμή, και η πρόσληψη της εμπειρίας ίσως στην τελική να μην διαφέρει σε τίποτε από την ανάμνηση (όπως δείχνουν τα όνειρα, οι καταστάσεις deja vu κλπ.) σύμφωνα πάντα με τον δημιουργιστή οντολόγο του ΜΙΤ δρ. L.Kilmister

γεράσιμος μπερεκέτης είπε...

Χοιροβοσκέ μου, ειλικρινά το σκέφτηκα πολύ πριν το γράψω το...μανιφέστο. Γιατί ακριβώς αυτό που εντοπίζεις ήταν και για μένα το βασικό ειδοποιό στοιχείο για να κριθεί αν ένα τραγούδι είναι δημοτικό ή όχι. Θα σου κάνω μιαν απλή ρητορική ερώτηση: Εσύ σε ποιά κοινότητα βίωσες ένα δημοτικό τραγούδι και πώς. (Μετρητή έντασης δεν έχουμε για τον καθένα και να προσθέσω ότι στα πανηγύρια που τουλάχιστον πάω εγώ, σουξέ μεγάλο έχει η "πιτσιρίκα". Και για να μη χαθεί ο απτάλικος πάω και ασημώνω και τον παίζουν. Αλλά εγώ δεν είχα βιώματα με τον απτάλικο, ούτε κατάγομαι από το συγκεκριμένο μέρος που τον χορεύουν - τον αγάπησα ως μουσική και έμαθα να τον χορεύω και τώρα τον περιθάλπτω ως αδέσποτον των καιρών. Θα μου πης: "τώρα έχεις βιώματα". Βέβαια έχω. Μπορείς να μετρήσεις την ποιότητά τους και την έντασή τους; Και οι ιθαγενείς του απτάλικου γιατί τότε προκρίνουν την πιτσιρίκα; Αρχαιολογικά μουσεία δεν είναι τα πανηγύρια.)

Νομίζω ότι δεν πρέπει πια να είμαστε απόλυτοι στο ότι για να αγαπήσεις ένα τραγούδι πρέπει να το παίξεις παλαμάκια με άλλους. Άλλωστε τον απτάλικο όπως και τη λεγόμενη δημοτική μουσική στο σύνολό της, πρώτα από το κασετόφωνο την αγάπησα. Και την έλεγα δημοτική επειδή όλοι την έλεγαν δημοτική. Ουσιαστικά ήταν για μένα η ωραία μουσική της κασέτας μου.

Επίσης, μακρηγορώ.... Τι έχεις να πης για τα δημοτικά τραγούδια των οποίων δεν σώζεται πια η μουσική και είναι στίχοι διασωληνωμένοι σε συλλογές; Δεν τραγουδιούνται δεν χορεύονται. Στοιχειοθετείται η "δημοτικότητά" τους μέσω του γλωσσικού, μορφικού και ποιητικού τους ύφους. Και από το γεγονός ότι συμπεριλαμβάνονται σε συλλογές δημοτικών τραγουδιών.

Ο "Τσιλιρντάν" σε τι υπολείπεται τώρα;

γεράσιμος μπερεκέτης είπε...

Άντε και να το δυσκολέψω ακόμα λίγο για να πάρω αμπάριζα και από τον Alberich. Ένας μοναχός στο κελί του τραγουδάει την Παπαλάμπραινα. Εκείνη την ώρα η Παπαλάμπραινα είναι δημοτικό τραγούδι; Ναι είναι ανάκληση. Θα το ξανατραγουδήσει ποτέ και θα το ξαναχορέψει στην πλατεία του χωριού του;

Γεώργιος Χοιροβοσκός είπε...

Γεράσιμε, αρχίζω από το δεύτερο εκεί που παίρνεις αμπάριζα με υποσημείωση κατ’ ευθείαν…

Ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας Γ.Στάθης μας μεταφέρει αυτούσιο το γεγονός της συναντησής του με τον φημισμένο ψάλτη Γέροντα Ρωμανό τον Βατοπαιδινό , ο οποίος αφού ηχογράφηθηκε να ψέλνει τα Λειτουργικά σε ήχο α’ όταν ρωτήθηκε πάνω σε ποιο μέλος τα μελοποίησε αποκρίθηκε πως τα συνταίριασε πάνω σ’ ένα τραγούδι πού τραγουδούσαν στο χωριό του οι κοπέλλες όταν δέχονταν τον γαμπρό στο σπίτι της νύφης «Καλώς το ρούσιο το παιδί , το ρούσιο παλληκάρι». Γρηγορίου Στάθη, Τιμή πρός τον διδάσκαλον , εκδ. Αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία «Ανατολής το Περιήχημα», Αθήνα 2001.

Αυτό είναι ανάκληση νομίζω… δεν θα παντρεύονταν ποτέ ο Ρωμανός ο Βατοπαιδινός ούτε κοπέλλα είχε, τίποτα όμως δεν τον εμποδίζει να συσσωματώσει στην δική του καθημερινή ανάγκη ενός τυπικού άσχετου με την ζωή του χωριού του, κάτι που οι κοπέλλες τραγουδούσαν για να δημιουργήσουν την δική τους κοινότητα –εγγύτητα, και να δημιουργήσει κάτι χρηστικό και λειτουργικό για την κοινότητα στην οποία μέσα ζεί αυτός.

Κι εγώ τραγουδάω την Παπαλάμπραινα ή την «πιτσιρίκα» κατά μόνας, όμως είναι και τα δύο πεθαμένα, έστω μουσειακά, για την καθημερινοτητά μου αφού δεν έχει τύχει ποτέ να διασκεδάσω ή και να τσαντίσω με την κακοφωνία μου live in real time εσένα ή τον Κουκουζέλη ή τον Πετεφρή τραγουδώντας τα.

Είναι προφανές βέβαια ότι οι αντιλήψεις μας για το τι είναι καλλιτέχνης για παράδειγμα ή τι σημαίνει «κοινότητα», και τι σημασία έχει η αυτονόμηση της τέχνης (very important), διαφέρουν πάρα πολύ ή έστω είναι αδιευκρίνιστες, αλλά είναι μια συζήτηση που μ’ αρέσει να την κάνω με ανθρώπους από τους οποίους νομίζω πώς έχω να μάθω πράματα. Να μην με παρεξηγείς αν καμμιά φορά φαίνομαι απόλυτος με φουρκίζουν οι λέξεις και σκέπτομαι να τις μολάρω.

Υ.Γ. Ο Γ. Στάθης, μου είναι δύσκολος να τονε χωνέψω μιας και εν ζωή έγραψε την αυτοθαυμαστική αυτοβιογραφία του:)

Λές απο το ρούσιο το παιδί το ρούσιο παλικάρι να εμπνεύστηκε κι ο Πετεφρής τον Κώστα τον Τζαγκρή;-)
Επανέρχομαι…

hamarn papeerte είπε...

Τα blogs όπως και πολλά άλλα πράγματα έχουν δύο όψεις. Δεν γίνεται να βρούμε μόνο θετικά χωρίς αρνητικά και το αντίθετο. Θετικό είναι το θέμα της διακίνησης των ιδεών. Αρνητικό είναι το ότι οι ιδέες αυτές έχουν διάρκεια τόση όσες και οι μέρες ανάρτησης ενός post. Από τη στιγμή που ένα άλλο post ‘’καβαλήσει’’ το προηγούμενο, εκείνο περνάει στη λήθη. Παύουν και τα σχόλια, τα οποία είναι στην ουσία ο μετρητής της δυναμικής (αρνητικής και θετικής) των αναρτήσεων. Όλα σταματούν εκεί κ.ο.κ.
Στην περίπτωση μάλιστα του Μπερεκέτη υποψιάζομαι ότι ένοιωσε κάποιες ‘’τύψεις’’ για τη μικρή αθώα απάτη (που δεν σκαρώσαμε μεν αλλά βλέποντας πως σε κάτι τέτοιο εξελίχτηκε, την συνεχίσαμε) και γι’ αυτό έσπευσε σε νέα ανάρτηση ολίγον απολογητική. (Φυσικά και δεν διακινήθηκε καμία ιδέα μέσω του ‘’Δημώδους άσματος’’).
Εγώ από την άλλη ήμουν έτοιμος να διαθέσω το ‘’άσμα’’ σε έναν παλιό μου μαθητή που το κωλοβαράει στο τμήμα Μουσικών Σπουδών της Αθήνας, προκειμένου να κάνει εργασία πάνω σ’ αυτό. Αυτή μάλιστα! Θα ήταν ωραία απάτη. (Και απέναντι σε εκείνον και απέναντι στους καθηγητές που μπορεί και να μην έδιναν και μεγάλη σημασία. Ως και καλό βαθμό θα μπορούσαν να του βάλουν)
Ας προχωρήσω στο θέμα της διατήρησης της ατομικότητας.
Η ατομικότητα που διατηρεί ένας Bloger, όσο ‘’ενταγμένος’’ και να είναι σε μια διαδυκτιακή κοινότητα, είναι εξαιρετικά μεγαλύτερη έναντι κάποιου που ανήκει στην κοινότητα ενός χωριού. Την ώθησή να συνθέσει κάτι δεν του την δίνει κάποιος κοινός τόπος αλλά κάποιος κοινός τρόπος. Ο τρόπος δεν περιλαμβάνει τοπία, μυρωδιές, θερμοκρασίες, πλούτο ή φτώχια, συναισθήματα και αυτό διότι δεν είναι κοινά. Ο καθένας στο σπίτι του έχει τις δικές του ‘’κανονικές συνθήκες’’. Άρα ένα ‘’Δημώδες άσμα’’ δεν θα ήταν δυνατόν να συντεθεί εκτός κοινού τόπου.
Όσο για εκείνο που ανάρτησα, έχει ηλικία 4 περίπου ετών και το έγραψα ανάμεσα σε διάφορα καλαμπούρια που σκαρώνω κατά καιρούς. Άρα δεν φτιάχτηκε καν για το blog μου, μιας και τότε δεν υπήρχε. Το συνόδευσα μάλιστα χτες με ένα δεύτερο σε άλλο post, προκειμένου να μην είναι ανάδελφο. (Το παιδικό τραγουδάκι πάντως που το ακολουθεί είναι αυθεντική διάλεκτος, απλώς δεν είναι τραγουδάκι).
Τελειώνοντας θέλω να πω ότι τα blogs πρέπει να αναπτύξουν και μια διαφορετική δυναμική πέραν της διακίνησης των όποιων ιδεών.
Όπως λ.χ. εκείνη που ανέπτυξαν μετά τις πυρκαγιές του Σεπτέμβριου με τη σιωπηλή διαμαρτυρία 15.000 ανθρώπων στο Σύνταγμα. Έχουμε πολλούς λόγους συγκέντρωσης και διαμαρτυρίας. (Εδώ χτίζουν την Πάρνηθα). Ή λόγους για μποϊκοτάζ διαφόρων προϊόντων.

γεράσιμος μπερεκέτης είπε...

Ξεκινάω από τον papeerte. Να την χτίσουν την Πάρνηθα papeerte. Έχουν χαρτιά που λένε ότι είναι ιδιοκτησία και υποκριτικούς νόμους που λένε ότι δεν ισχύουν τα χαρτιά. Κι αν νομίζεις ότι ο αέρας που αναπνέεις σου ανήκει σε πληροφορώ ότι τον νοικιάζεις μαζί με το διαμέρισμά σου. Μην πάς λοιπόν το θέμα μας σε κάτι το ανώτερο για να γλιτώσεις, γιατί το μόνο ανώτερο που μας επιτρέπεται είναι το θέμα μας.

Το άσμα είναι δημώδες. Σωστά το χαρακτήρισες ήδη από τον τίτλο. Θα ήταν δημοτικό αν δεν ήταν δημώδες. Εσύ είπες ότι είσαι δημώδης - άλλος λέει ότι δεν είναι Ηρώδης αλλά είναι. Εγώ το έφτιαξα να είναι δημοτικό. Καλά, δεν έχουμε καταλάβει ότι επανατοποθετούμε τα πράγματα όπως γίνετα μετά από μία μετακόμιση; Αν τα μπλογκ είναι φθηνά γουόκι-τόκι για κάποιους που εν είδει δεσμών κρατιούνται για να μην φύγουν προς τις Σειρήνες, εμείς ήδη έχουμε φύγει. Όσοι δεν έχουν φύγει ας πηγαίνουν στο Σύνταγμα.

γεράσιμος μπερεκέτης είπε...

Ο Βατοπαιδινός σου Χοιροβοσκέ μου λειτουργεί όπως και ο Μπάρτοκ στην Σονατίνα του - διότι μέσα στην "πλάκα" μας υπήρχαν πολλά ιστορικώς ορθά. Άκου το θέμα της Σονατίνας. Είναι η μελωδία της γκάιντας του Τσιλιρντάν. Την πήρα αυτούσια από το βιβλίο cd του Γιώργου Σηφάκη,που παρουσιάζει την εξαιρετική δουλειά καταγραφών του Μπάρτοκ εν παραλλήλω με το πώς μετουσίωσε την εμπειρία του ως καταγραφέας σε συνθετική πράξη: ζευγάρια μια καταγραφή και μία σύνθεση βασισμένη στην καταγραφή, είναι όλο το cd... θα το παρουσιάσω συντόμως.Την πήρα, την λουπάρισα, τραγούδισα από πάνω και μετά της έκανα τεχνητή παλαίωση.

Γιατί όλα αυτά; Για να τα κάνω πρόσφορα. Είχαμε βλέπεις αρτοκλασία....

Γεώργιος Χοιροβοσκός είπε...

Γεράσιμε καλημέρα,

Διαβάζοντας τον hamarn ήδη εντόπισα δυό τρία κοινά σημεία πολύ σοβαρά, είπαμε πιστεύω στους γεφυροποιούς όχι στους ποντίφηκες.

Ομως πρέπει να πάω μια εκδρομούλα για να διασκεδάσω το γεγονός της αυτοαπολυσής μου μετά απο χρόνια στην δουλειά μου (release agent).

Θα αφήσω μια απορία την οποία έγραψα χθές σκεπτόμενος το... μανιφέστο, την παράδοση, και τα δημοτικά τραγούδια. Θα τα ολοκληρώσω τρόπον τινα το απόγευμα αφού θάχω κάτσει καταντίκρυ στην θάλασσα μετά την αρτοκλασία;-)

Κρύβει παγίδες η ερώτηση το ξεκαθαρίζω.

Γιατί σ' ένα βιβλίο 300 σελίδων όπως είναι η «Λειτουργία» του Παναγιώτη Παπα του και Βλάχου επονομαζομένου, υπάρχουν μόνον δύο κομμάτια (άν δεν με απατά η μνήμη μου) ζώντων συνθετών, ένα του Παναγιώτη το "Επι Σοι Χαίρει Κεχαριτωμένη" σε πλάγιο του τετάρτου και ένα του Γιάννη του Αρβανίτη σε ήχο β' "Πληρωθήτω".

Οι υπόλοιπες σελίδες είναι γεμάτες από πολύ ωραία έργα πολύ μεγάλων συνθετών πλήν όμως κεκοιμημένων κάτι αιώνες… Κουκουζέληδες, Μπερεκέτηδες, Καντεμίρηδες, Μπαλάσιοι, Γρηγόριοι εντάξει και λίγος Καράς.

Που είναι τα Χερουβικά του Χατζημιχελάκη; τα Κοινωνικά του Ρεμούνδου, του Νόνη, του Λυκούργου, τα Eιρηνικά και τα Δημοτικά του Μπαραμπούτη και πολλών άλλων; Δεν ζούνε αυτοί; Δεν είναι τεχνίτες - μουσικοί; Βαρέθηκα ν’ ακούω διαφορετικές ερμηνείες ενός και του αυτού Φωκαέα!

Γεώργιος Χοιροβοσκός είπε...

Αααα, και για να δώσω τροφή... μου γράφεις:

Επίσης, μακρηγορώ.... Τι έχεις να πης για τα δημοτικά τραγούδια των οποίων δεν σώζεται πια η μουσική και είναι στίχοι διασωληνωμένοι σε συλλογές; Δεν τραγουδιούνται δεν χορεύονται. Στοιχειοθετείται η "δημοτικότητά" τους μέσω του γλωσσικού, μορφικού και ποιητικού τους ύφους. Και από το γεγονός ότι συμπεριλαμβάνονται σε συλλογές δημοτικών τραγουδιών.

Η ιδιοφυΐα κατοικεί σ' έναν δικό της κόσμο. Ο άρτιος τεχνίτης ζει σ' έναν κόσμο που κατοικείται από άλλους ανθρώπους,έχει γείτονες.

Ένας λαός δεν είναι «μουσικός» λόγω των μεγάλων ορχηστρών που υπάρχουν στις πρωτεύουσες του, και στηρίζονται από έναν εκλεκτό κύκλο «εραστών της μουσικής», ούτε ακόμα επειδή αυτές οι ορχήστρες παρουσιάζουν δημοφιλή προγράμματα.

Και αν τα παραδοσιακά τραγούδια μιας χώρας γίνονται τώρα συλλογές βιβλίων, ή όπως το εκφράζει ο ίδιος ο τραγουδιστής «τα βάζουμε σε μια τσάντα», «και τώρα τα περιθάλπτω ως αδέσποτα των καιρών» , ή αν κατά τον ίδιο τρόπο θεωρούμε την τέχνη κάτι πού το βλέπουμε στα μουσεία, δεν έχουμε κερδίσει τίποτα, αλλά ξέρουμε πώς χάσαμε κάτι, πού ευχαρίστως διατηρούμε την ανάμνηση του.

Αnanda K. Coomaraswamy
H Χριστιανική και Ανατολική
Φιλοσοφία της τέχνης.

david santros είπε...

POLY KALOS MPLOGK!
POLY ENDIAFEROS!
PARAKALV PERASEIS DIKO MOY, EXEI AFIEROMENOS ERGASIA OXI GNVSTO TRAGOYDIOS DHMOTIKOS!
EYXARISTV!

γεράσιμος μπερεκέτης είπε...

Ως προς το έλλειμμα σύγχρονων συνθέσεων το πρόβλημα έγκειται πιστεύω στην φαινομενική διαφορά υλικών που έχει η αγιογραφία και η ψαλτική. Έχουμε, βλέπεις, σύγχρονους αγιογράφους που εργάζονται και αμείβονται για την εργασία τους συνεχίζοντας μια παραδοσιακή τεχνοτροπία. Η μανιέρα της αγιογραφίας είναι αναγκαία ώστε αυτού του είδους η ζωγραφική να μπορεί να «σταθεί» εντός των ελληνορθοδόξων ναών και να είναι ευχαριστημένοι ιερείς, εκκλησιαστικό συμβούλιο και πιστοί. Αρκετοί ανάμεσα σε αυτούς που απαρτίζουν την εκκλησία γνωρίζουν από ζωγραφική, γνωρίζουν τα σύγχρονα ρεύματα, αλλά για τους ναούς επιμένουν στην μανιέρα της τυποποιημένης αγιογραφίας λες και η μία ζωγραφική είναι του θεού και η άλλες του διαβόλου. Γι αυτό και δεν μιλάμε για ζωγράφους, αλλά για αγιογράφους. Κι όμως. Ο Πανσέληνος ήταν ζωγράφος. Και ο Θεοτοκόπουλος ήταν ζωγράφος. Όσοι όμως σήμερα ζωγραφίζουν εκκλησιές είναι αγιογράφοι. Καλοί τεχνίτες, αλλά όχι καλλιτέχνες, διότι η παγιωμένη μανιέρα μηδαμινό πεδίο έκφρασης αφήνει. Όταν βλέπω μια εκκλησιά να αγιογραφείται ξέρω ότι ίσως ο ναός ανακαινίζεται, αλλά η ζωγραφική όχι.
Από την άλλη η ψαλτική έχει φθηνά υλικά. Ψαλτάδες που με 300 € το μήνα σπάνε τα λαρύγγια τους για 3 ώρες κάθε Κυριακή, γιορτές, πανηγύρια, τελετές και εσπερινούς. Για να πειραματιστεί ένας συνθέτης-ψάλτης δεν θα ξοδέψει δεκάρα, ούτε για πινέλα, ούτε για χρώματα ούτε για καμβάδες. Κι όμως, όπως η σύγχρονη αγιογραφία έτσι και η σύγχρονη ψαλτική είναι καθηλωμένες στη μανιέρα. Γιατί όταν το πνεύμα είναι κοινό η διαφορά υλικών δεν προσφέρει καμία ελευθερία. Και ναι μεν ο Κουκουζέλης ήταν μουσικός, ήταν συνθέτης, όμως οι σύγχρονοι που συνθέτουν έργα ψαλτικής, ουσιαστικά αναμασούν τη μανιέρα των παλαιών και απλώς υπογράφουν. Τι ενδιαφέρον μπορεί να έχει αυτό; πόσες φορές να το κάνεις; θα «αγόραζε» ως συνθέσεις κανείς τα θέματα αντίστιξης που φτιάχνουν οι σπουδαστές των ωδείων σε ύφος Παλεστρίνα. Γιατί να ονομάσουμε λοιπόν συνθέσεις τις υπογραφές;

γεράσιμος μπερεκέτης είπε...

Και συγγνώμη πάλι για να κατσαδιάσω λίγο τον papeerte. Τι εννοείς papeerte με το "Φυσικά και δεν διακινήθηκε καμία ιδέα μέσω του ‘’Δημώδους άσματος’’".;;;

Μήπως θεωρείς ότι μόλις διατυπώσεις μια ιδέα ΄σου χρωστάνε όλοι απλόχερη καταξίωση (5.007.832 comments με ζητωκραυγές). Μήπως μπερδεύεις τη διακίνηση ιδεών με την επιβολή τους.Δηλαδή σε ενδιαφέρουν οι ίδεες είτε οι καταξιωμένες είτε οι επιβεβλημένες. Οπότε όλοι αυτοί που συνομιλούν εδώ και 5 μέρες μέσω σχολίων απλώς δεν έχουν πώς να περάσουν γονιμότερα το χρόνο τους και ουσιαστικά αυτά που γράφουν δεν τους απασχολούν. Μπράβο. Όποτε δεν έχεις τι να κάνεις, τότε βρες κάτι να δημιουργήσεις.
Αν πάλι δεν μπορείς να αναγνωρίσεις τις ιδέες του Δημώδους άσματος και της όλης περί αυτό πλεκτάνης και φιλολογίας τότε μάλλον πάσχεις από χαμηλή αυτοεκτίμηση. Τί κομπλεξοκρυπτοφασίστας είσαι ρε παιδάκι μου.

hamarn papeerte είπε...

Το μεσημέρι είχα μιά ιδέα. Είπα: Δεν πάω για μπάνιο; Φασιστικά την επέβαλα στον εαυτό μου που αντισκεκόταν σθεναρά και πήγα.

γεράσιμος μπερεκέτης είπε...

Καλά του έκανες. Σίγουρα του τη βγήκες και αυτόν τον πήρε από κάτω. Τουλάχιστον του έχεις επιβληθεί.

ΠΕΤΕΦΡΗΣ είπε...

Είστε πικραμένοι, ακατάδεχτοι, υπερφυείς άνθρωποι, και αισθάνομαι μεγάλη παρηγοριά που υπάρχετε.
Άρνηση και αυτοϋποτίμηση μαζί, θαρρείς και είστε υπεύθυνοι εσεις επειδή ο λαός σας δεν υπάρχει πλέον.
Με βοηθά πολύ ο διάλογός σας.

hamarn papeerte είπε...

Άσε. Καλά έκανα και αντιστεκόμουν σθεναρά. Η θάλασσα ήταν θεοβρώμικη.
Υ.Γ. Δεν μου έχει επιβληθεί καθόλου. Τον αφήνω να το νομίζει.

γεράσιμος μπερεκέτης είπε...

Καλά του κάνεις του ευατού σου και τον πας σε βρώμικες θάλασσες. Αφού δεν έχει σεβασμό να κάτσει να του επιβληθείς και νομίζει ότι τον κοροϊδεύεις πρέπει κι εσύ να του φέρεσαι αναλόγως.

Ανώνυμος είπε...

Καλημερίζω την παρέα σας.
Ευχαριστώ για όλα τα όμορφα που διάβασα και άκουσα.
Αναφορικά με το τραγούδι,από μουσικολογικής απόψεως οι ελάχιστες γνώσεις μου δεν μου επιτρέπουν να έχω άποψη για την αξία του αν και με συγκινεί.
Ωστόσο από γλωσσολογικής απόψεως θα επιθυμούσα να κάνω μία παρατήρηση για την ταυτότητα της λέξης Τσιλιρνταν ή Τσιρλινταν -η διαφορετική θέση του συμφώνου ρ δεν είναι δείγμα διαφορετικής ρίζας, αποτελεί εμφάνιση του συνηθισμένου φαινομένου μετάθεσης υγρών συμφώνων, που μπορει να οφείλεται σε λόγους αρθρωτικής ευκολίας-.
Η ρίζα τσιλιρ- δεν απαντάται πουθενά στην Κελτική γλώσσα.Ούτε στην γαελική ούτε στην κιμρική φιλολογία. Εκτός εάν θεωρηθεί ως ρίζα το λιρ και συνδεθεί με τον θεό της θάλασσας τον οποίον οι Ουαλλοί ονόμαζαν Llyr, σύνδεση μάλλον υπερβολική και ουτοπική.
Αντιθέτως η ρίζα τσιλιρ- απαντάται συχνα σε κείμενα λατίνων μοναχών και συγγραφέων , όπως του καρδινάλιου Bellarmino συγγραφέα και γνώστη της Ελληνικής γλώσσας.
Ως εκ τούτου είναι ευκολώς κατανοητόν το γιατί η ρίζα τσιρλι- υπάρχει στη διάλεκτο των νήσων του Ιονίου, της δυτικής Πελοποννήσου καθώς και της Ρόδου.

Με φιλικούς χαιρετισμούς
Τίνα Σημαίνη

Sraosha είπε...

Ενδοξότατε,

μόλις είδα ότι μου αφιερώσατε το κείμενο. Το διάβασα μόλις βγήκε, αλλά το γκριζάκι της αφιέρωσης δε φαινότανε στο νιουζρίντερ.

Επίσης μόλις είδα στα σχόλια ότι μιλάτε για 'μανιφέστο'. Κοινώς φάνηκα κοινός λογοκλόπος.

Τι να πω. Ανάθεμα την τεχνολογία και πάλι ανάθεμα: όλα αυτά είναι του διαβόλου.

Πάω ντροπιασμένος να μαγειρέψω.

οι παχουλές αναρτήσεις (όσο τις διαβάζετε τόσο παχαίνουν)