Δευτέρα, Μαρτίου 24, 2008

Ως εορταστικόν

Έξι μήνες πριν, καθώς είχαμε αναλάβει το καλλιτεχνικό μέρος της Τελετής Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας 2008, για τους αγώνες του Πεκίνου, σε κάποιο από τα βραδινά μας μεταμεσονύκτια τηλεφωνήματα, η κυρία Χορς μου είπε:
-Αυτή τη φορά, θέλω να κάνουμε κάτι διαφορετικό για το ξεκίνημα. Θέλω κάτι έντονο, βακχικό. Να μην εμφανιστούν στο πρανές οι κοπέλες ιερατικά, όπως συνήθως, αλλά να ξεχυθούν ορμητικά. Δεν ξέρω γιατί, αλλά έτσι αισθάνομαι αυτή τη φορά. Μπορείς να το φτιάξεις; - δεν θέλω να σε βάζω σε κόπο.
-Θα το φτιάξω κυρία Χορς. Η αρχή θα είναι όπως τη θέλετε. Αλλά θα ενθυλακώσω και το στοιχείο του θρήνου. Το τοπίο γύρω είναι καμένο. Πρέπει να ακουστούν οι οιμωγές των πνευμάτων του δάσους. Και μετά ένα δωρικό ιερατικό φωνητικό. Το στοιχείο της διαμαρτυρίας και εδώ θα έχει παρουσία. Σαν ένας θρήνος που εξελίσσεται επ’ ευκαιρία της γιορτής σε ωδή με την επίγνωση της πρόσκαιρης εκεχειρίας. Και μετά γιορτή. Χορός. Αλλά το θέμα της εισαγωγής του θα είναι από το Επιτύμβιο του Σείκιλου:

ΟΣΟΝ ΖΗΣ ΦΑΙΝΟΥ
ΜΗΔΕΝ ΟΛΩΣ ΣΥ ΛΥΠΟΥ
ΠΡΟΣ ΟΛΙΓΟΝ ΕΣΤΙ ΤΟ ΖΗΝ
ΤΟ ΤΕΛΟΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ
ΑΠΑΙΤΕΙ.

Πριν δύο μήνες η κυρία Χορς αποσύρθηκε (το ρήμα αμετάβατον, κάποιες ωστόσο φορές δεν αρκείται στην αυτενέργεια του υποκειμένου, αλλά έχει και ποιητικόν [υπ]αίτιον). Αποσύρθηκα επίσης. Το βίντεο που ακολουθεί είναι βασισμένο σε ένα σκίτσο μου για τη μουσική πάνω σε ιδέες της χορογραφίας που δεν ευοδώθηκαν. Οι φωτογραφίες είναι της αγάπης μου, από παλιές πρόβες....

Η συνέχεια επί της οθόνης.




Καλή επιτυχία στην χορογράφο Άρτεμι Ιγνατίου και τον συνθέτη Φίλιππο Τσαλαχούρη που μας διαδέχθηκαν στην καλλιτεχνική ευθύνη της φετινής Τελετής.

4 σχόλια:

Αθήναιος είπε...

Χθες σας μνημόνευα σ'ενα τραπέζι. Έλεγα ότι όλα αυτά τα χρόνια ούτε η κυρία Χορς, ούτε εσείς πήρατε ποτέ χρήματα γιαυτή την τελετή κι αν σας περιγράψω τί επακολούθησε στο τραπέζι, δεν θα με πιστέψετε, θα με θεωρήσετε υπερβολική. Ας πούμε ότι τα επιφωνήματα της έκπληξης και τα "σιγά μωρέ, δεν το πιστεύω" ήταν τόσο δυνατά που μας έκαναν παρατήρηση από τα διπλανά τραπέζια.

Τον προηγούμενο χρόνο, κατά μια φοβερή σύμπτωση, είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τη μουσική σας κι εσάς μέσα από αυτό το μπλογκ αλλά και να εμπλακώ, έστω και εμμέσως, με τα της αποστολής στο Πεκίνο. Τελικά, νομίζω πως χαίρομαι που δεν λαμβάνετε μέρος.

γεράσιμος μπερεκέτης είπε...

Ο κόσμος αλλάζει και για κάθε έναν μας έρχεται ένα τέλος, κάθε τόσο, και μάλιστα με την διττή σημασία του.

Έτσι είναι αγαπητέ Αθήναιε.

dsyk είπε...

Αξίζει να σημειώσουμε επίσης ότι ο κατά κόσμον Γ. Χατζημιχελάκης ήταν ο μόνος, από όσον τουλάχιστον γνωρίζω, μη κομματικός ή άλλως πως διαπλεκόμενος συνθέτης, που ανέλαβε ένα γεγονός τέτοιας εμβέλειας και το έφερε εις πέρας κατά κοινή ομολογία άριστα. Επίσης μέχρι να αναλάβει ως συνεργάτης της κυρίας Χορς δεν γραφόταν πρωτότυπη μουσική για την Τελετή. Είθε ο κ. Τσαλαχούρης να είναι άξιος συνεχιστής μιας καινής παράδοσης.

γεράσιμος μπερεκέτης είπε...

Φίλε dsyk, πολύ παλιά σε κάποια Τελετή της δεκαετίας του '60 είχε γράψει ζωντανή μουσική ο νυν ακαδημαϊκός Μενέλαος Παλλάντιος. Παιζότανε με ξύλινες φλογέρες (recorder).

οι παχουλές αναρτήσεις (όσο τις διαβάζετε τόσο παχαίνουν)