Δευτέρα, Απριλίου 18, 2005

ΓΙΑ ΤΗΝ ξ.

Είχα σχολάσει, αγαπητή μου ξ, από το μαγαζί και πήγαινα ποδαρόδρομο στην Ομόνοια να πάρω το 170, νυν 049, ΑΘΗΝΑ-ΠΕΙΡΑΙΑΣ. Αυτό το λεωφορείο είχε δρομολόγια όλη νύχτα, ενώ οι υπόλοιπες συγκοινωνίες σταμάταγαν ακριβώς τα μεσάνυχτα.

(Συγγνώμη για την μικρή διακοπή, αλλά έπρεπε να φορέσω τα γυαλιά μου, καθότι η πρεσβυωπία, ενισχυομένη κατά τον συνδυασμόν της με την χρήση των υπολογιστών, από εικοσαετίας, με έχει τσακίσει προσφάτως).
Πήγαινα λοιπόν προς στην Ομόνοια, έχοντας ξεκινήσει από την Ιπποκράτους. Δυό τσιγάρα δρόμος. Εκεί στο φανάρι της Πατησίων μού ‘ ρχεται η μυρωδιά από την «στοά των πειναλέων». Γύρος.
Ο γύρος τότε σπάνιζε. Κατά το ’72 με ’75 είχανε πιάσει κάποιους σουβλατζήδες που παρασκεύαζαν γύρο επικίνδυνο από γάτες, σκυλιά και σάπιο κρέας και ο γύρος είχε απαγορευτεί, ως μορφή (κρέατος ψητού). Αλλά στην Ομόνοια, εκείνη την εποχή-διότι λέμε “χρονιά” για πριν 5 χρόνια και “εποχή” για πριν 25- εκείνη την εποχή, λοιπόν, είχε αρχίσει δειλά-δειλά να επανεμφανίζεται, ως μορφή ο γύρος-χλαπάτσα (το αντίθετό του είναι το «ντονέρ»).
Θες από πείνα, θες επειδή όταν ήμουνα μικρός, οκτώ χρονώ, ο πατέρας μου μού είχε απαγορεύσει να φάω έξι σουβλάκια τυλιχτά μονοκοπανιά σε ένα γεύμα, όταν είχαμε πάει οικογενειακώς στην Πεύκη για σουβλάκια και εγώ όταν ήρθε το γκαρσόνι παράγγειλα «έξι» και ο πατέρας μου με αγριοκοίταξε και μου είπε «το πολύ τέσσερα», δεν ξέρω πάντως, μου μύρισε και είπα να πάω να φάω «μία γύρο». Σημειωτέον όταν στα δεκατέσσερά μου είχα σπάσει το πόδι μου, ο ορθοπεδικός* μου συνέστησε δίαιτα-γιατί όπου νά’ ναι θα έμπαινα στην εφηβεία και δεν έκανε να είμαι παχουλός που τα κορίτσια δε θα με θέλανε. Έκανα τη δίαιτα και αδυνάτισα, ψήλωσα κιόλας, 1.70** και 62 κιλά, καλό για την «εποχή» μου. Το ’81 εξακολουθούσα να είμαι 62 κιλά, σε αντίθεση με τώρα που είμαι 81 κιλά, αλλά πάντως κάποιο από όλα αυτά τα νούμερα που έχω αναφέρει ως τώρα το διατηρώ.
Παρήγγειλα τον «μία γύρο» και τον έτρωγα. Το μπουζούκι μου στην πλαϊνή καρέκλα.
Στο «βάθος κήπος» κάτι γομάρια, «τριανταεφτά κιλά παϊδάκια και οχτακόσιες μπύρες***». Την τύφλα τους είχανε και το μάτι άγριο σχεδόν «χέσε μέσα».
-Παίξε ρε παιδί κανα τραγουδάκι.
Εγώ, καλό παιδί, και φαγωμένο, πάντα με όρεξη για του πλησίον τις ορέξεις, καθότι φρικιό λίγο, ρεμπετάκι λίγο, λίγο απ’ όλα, και όλοι ίσοι είμαστε, «να το παίξω» είπα και από μέσα μου «να πάει στο διάολο».
Και πιο τραγούδι πιάνω; Γιατί, εν τη αφελεία μου, σχεδόν πέρσι μόλις κατάλαβα ότι αυτοί ήταν μπάτσοι, τότε. Παίζω λοιπόν το «τούτοι οι μπάτσοι που’ ρθαν τώρα». Τελεία και εισαγωγικά:

«Τούτοι οι μπάτσοι που’ ρθαν τώρα, τι γυρεύουν τέτοιαν ώρα,
ήρθανε να μας ρεστάρουν και τα ζάρια να μας πάρουν,

κλπ…..κλπ….κλπ….

Μπάτσοι και χωροφυλάκοι μας καθίσατε στην πλάτη….»

Πολύ ωραία.
Με λυπήθηκαν και δε με σπάσανε στο ξύλο. Αλλά τέτοιο γυάλισμα στο μάτι, μόνο ο Ομέρ-Βρυώνης θα πρέπει να είχε λίγο πριν αποφασίσει το σούβλισμα του Αθανασίου Διάκου.
Ευτυχώς, αυτοί με απαλλάξανε.
(Είχανε ήδη αλλάξει οι «εποχές»).

*Απορώ, γιατί διάφορα φαρμακεία και ιατρεία γράφουν την λέξη ΟΡΘΟΠΕΔΙΚΑ με «ΑΙ» δηλαδή ΟΡΘΟΠΑΙΔΙΚΑ. Μου έλεγε ένα φίλος που έχει εμπόριο «ορθοπαιδικών», κατά τη γνώμη του, ότι η ορθογραφία της λέξης προέρχεται από τη λέξη «παιδί» και όχι από την λέξη «πέδη», διότι οι πρώτες ορθοπε(παι)δικές εφαρμογές γίνανε από γάλλους ορθοπε(παι)δικούς γιατρούς σε παιδιά. Εγώ λέω ότι απλώς είναι ανορθόγραφοι.
** Θεωρώ παράξενο, ότι ακόμα και τώρα εξακολουθώ να είμαι «ύψος 1,70», παρ’ όλες τις επιτυχείς προσπάθειές μου να γίνω 46 ετών από μόλις 16.
*** Ερωτώ: Γιατί η «μπύρα» αν και λέξη-δάνειο γράφεται το «μπύ» με «ύ» ενώ το Beer κανονικά στην ελληνική θα έπρεπε να αποδοθεί ως ΜΠΗΡΑ, διότι τα δύο “ee” λέει ο κανόνας (ο παλαιός) ως βραχέα, αποδίδονται με Η (μακρόν);
Και απαντώ:
Διότι ο ΖΥΘΟΣ είναι δισύλλαβος και γράφεται με Υ η πρώτη του συλλαβή. Και η ΜΠΥΡΑ είναι δισύλλαβη και σημαίνει: «ΖΥΘΟΣ».

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Αυτό που με έκανε να σκεφτώ- ότι έγραψες, είναι οι συμπτώσεις των διαδρομών, όχι προσωπικων - γενικοτερων. (δεν ξέρω πως να γράψω χωρίς να'ναι κλισε).
Δεν τα χω ως εικόνες και μυρωδιές αυτά και τα ωραιοποιώ μια που το Ιπποκράτους-Ομόνοια δεν έχει καμία χαραμάδα, για αλητάκια, ρεμπέτηδες και γύρους σε στοές κρυμμένες, τώρα.
Θυμάμαι ακόμη τον πατέρα μου να διηγείται ένα από τα πρώτα ραντεβού με την μάνα μου, εκείνη έδινε εξετάσεις στην ιατρική και εκείνος είχε έρθει να την δει. Πήγε λέει και έφαγε στο κέντρο γύρο-ξεγυρισμένο με πολλές κρέμες μετά να μην μυρίζει. Στον δρόμο για της μάνας μου τον έπιασε ένα κόψιμο άνευ προηγουμένου, τόσο που μέρες έμεινε εξαντλημένος στη θεία του- μετά έπρεπε να πάρει το καράβι να γυρίσει πίσω στο νησί. Κάτι μήνες μετά το διάβασε στις εφημερίδες, πως ο γύρος που είχε φάει ήταν μικρός Αζόρ και όχι μικρή Πίγκυ.
Επίσης εδώ να συμπληρώσω ότι βρίσκω μάλλον αντιπαιδαγωγική την μέθοδο του πατέρα σου με τα σουβλάκια -αν και αποτελεσματική όπως γράφεις. Εμάς (εμένα και τον αδελφό μου) πριν μας βγάλουν σε κοινωνική εκδήλωση μας τάιζαν, δυο-τρία πιάτα - μην τους κάνουμε ρεζίλι.
γέλασα πάρα πολύ με το μπατσικό (άσχημη λέξη), ευχαριστώ για την αφιέρωση :)
ξ

Roulx είπε...

Συγχαρητήρια για το μπλόγκ (ή και ιστολόγιο, μια χαρά ακούγεται). Η συναυλία έγινε και για άλλη μια φορά δεν ήμουν εκεί. Μπορώ να θυμηθώ πάντως ένα βράδυ στην Ελληνοαμερικάνικη Ένωση που μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση. Χαιρετώ, αν θές ρίξε μια ματιά στο urbus.blogspot.com

Maximus, Magister Militum είπε...

Γλυκύ Μπερεκέτη υγείαινε και χαίρε,

Μπερκέτια έστησες και καλά νάχεις.
Φυσικά σου θυμίζω τα υπέροχα κείμενα για τον κοινό "τόπο" Κούλη όπως και για τα θυληκά "υπερθετικά" θαυμασμού (πχ Μποτίνα, Βαρβάρα κλπ). Μ΄αρέσει τ' όνομα που διάλεξες του γλυκέος μελωδού της Βυζαντινής μουσικής. Εγώ διάλεξα το όνομα Maximus, ενός φανταστικού κινηματογραφικού ήρωα, του μονομάχου γιατί μου "κάθεται" σαν character. Είναι λεβέντης.
Εκτός από τη δική μας μουσική παλιά και νεώτερη μ' αρέσει πολύ και η Δυτική (κλασική και rock) και πιστεύω ότι έχουμε πολλά να πούμε. Άλλωστε πρέπει να είμαστε οι μοναδικοί άνθρωποι στον κόσμο που έχουμε σουρώσει με Allegri..... !!

Άνοιξε φύλλο εσύ κι εγώ σ' ακολουθώ.

Maximus
Magister militum

Φοινικιστής είπε...

Παράθεση:

«Απορώ, γιατί διάφορα φαρμακεία και ιατρεία γράφουν την λέξη ΟΡΘΟΠΕΔΙΚΑ με «ΑΙ» δηλαδή ΟΡΘΟΠΑΙΔΙΚΑ. Μου έλεγε ένα φίλος που έχει εμπόριο «ορθοπαιδικών», κατά τη γνώμη του, ότι η ορθογραφία της λέξης προέρχεται από τη λέξη «παιδί» και όχι από την λέξη «πέδη», διότι οι πρώτες ορθοπε(παι)δικές εφαρμογές γίνανε από γάλλους ορθοπε(παι)δικούς γιατρούς σε παιδιά. Εγώ λέω ότι απλώς είναι ανορθόγραφοι».

-----------------------------------

Σχόλιο:

Η λέξη ορθοπαιδική θα πρέπει να γράφεται με -αι-, γιατί δημιουργήθηκε με βάση τα ελλην. ορθόν και παιδίον τον 18ο αι. από τον καθηγητή της Ιατρικής Σχολής των Παρισίων Nicolas Andry και χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε έργο του, εκδοθέν το 1741, που αφορούσε στις σωματικές δυσμορφίες των παιδιών. Απόδειξη ότι η σωστή γραφή της εν λόγω λέξης είναι με -­αι- αποτελεί η δήλωση του ίδιου του Andry, που περιλαμβάνεται στο βιβλίο του (την παραθέτει σε άρθρο του ο καθηγητής Ιατρικής Ι. Πουρνάρας, βλ. την πολύ ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα http://www.diavlos.gr/orto96/ortowww/ort1.htm ): «quant au titre en question, Orthopédie, je l’ai formé de deux mots grecs, à savoir d’Orthos, qui veut dire Droit, et Paidίon, qui signifie Enfant» [«ως προς τον εν λόγω τίτλο, ορθοπαιδική, τον δημιούργησα από δύο ελληνικές λέξεις, δηλ. ορθός και παιδίον»]. Αξιοσημείωτο μάλιστα είναι και αυτό που αναφέρει εν συνεχεία ο Πουρνάρας: «για να τιμήσουν δε την ελληνική προέλευση της ονομασίας, η Αμερικανική Ορθοπεδική Εταιρεία και η Αμερικανική Ακαδημία Ορθοπεδικών Χειρουργών, που είναι και ο πολυπληθέστερος φορέας της ορθοπεδικής επιστήμης παγκοσμίως, περιλαμβάνουν τις δύο ελληνικές λέξεις [ ορθόν, παιδίον ] με ελληνικά στοιχεία γραμμένες και πολύ εμφανώς στο σήμα και το λογότυπό τους».

οι παχουλές αναρτήσεις (όσο τις διαβάζετε τόσο παχαίνουν)